Lifestyle

Aarde-NRC

“Nuiser niemand meer die weet hoe ik in bed ben”, zegt oudoom Karel (109) peinzend terwijl ik hem nog maar wat the einschenk. Afgelopen week overturned zijn laatste nog levendeex. “Maar ja”, vervolgt hij, “misschien is het ook wel beterzo. Ik ben nooit een goede minnaar geweest, laat staan ​​geliefde. Bovendien was ikecht olympisch kampioenvreemdgaan.”

“Did waarom have jeeigenlijk zoveel affaires?”, Vraagik. “Waarommaakteje het niet gewoon uit?”

“Omdati kaltijd iemand wilde zijn die trouw was”, glimlac thij.  ik bleef het maar proberen, het lukte alleenniet. Ik had natuurlijknooitaanvaste relations moetenbeginnen, maar ja, intimiteit is verslavend, voor je het weet blijf je alweer aan iemandplakken. En leef je voor de zoveelste keer een leven dat jedoodt. “

Hij kroelt zijn kaketoe Chenoa.

“De bochten waarin ik me heb gewrongen om de schone schijn maar op te houden”, grinnik thij. “Verschrikkelijk. Al die bergen aarde waaronder ik hetlevendatikécht wildelevenbedolf. Dan heeft jouw generatie, met al zijn polyamoureuze fratsen, het maarmakkelijk.”

“Nou ja, er zijn verschillende soortenbedrog. Zoals blijven hangen in een baan die je niet meer trekt of vrienden zijn met iemand die je eigenlijk helemaal niet meer aardigvindt.

“Missien”, Zegut Karel. “Missien.”

Terwijl ik naar huis loop denk ik aan de berg aarde waaronder Karel al zijn verlangens probeerde teverbergen. Zogenaamd om zichzelf en zijn omgeving te beschermen, terwijl het in de praktijk vooral wegstoppenbetrof.

Als kind vond mijn zus eens een vogeltje dat te grazen was a genomic door onzecat. De ene vleugel hing er nog maar half aan, de andere ontbrakgeheel. Mijn zus dacht dat het vogeltje dood was en begroefhet. En net toen ze een kruisje, gemaakt van ijslollystokjes en een elastiekje, op het graf plantte, begon de grond tebewegen. plaats van het beestje op te graven, schepte ze er nog meer aarde op, tot de grond niet meerschudde. Die ene keer per jaar dat ze dronken wordt, begint ze altijd weer over dat vogeltje.

Soms lijkt de bodem onder mijn voeten ook ever tterillen. Dan denk ik aan alles wat ondergronds wordt gelaten om gedoe tevoorkomen. Hoe iedereen zijn eigen bergje aarde heeft dat, zodra het beweegt, gewoon met nog meer aarde wordttoegedekt. Tot de grond zich eindelijk koest houdt, en we een effen Fundament hebben om een ​​bestaan ​​op te bouwen dat het daglicht kanverdragen.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek eenwissel column met Marcel van Ruth Maren.

Aarde-NRC

Source link Aarde-NRC

Back to top button