Lifestyle

Axel Gallen zocht geen muze, maar een Fins halfbevroren meer

Heteenzamemeesterwerk of eenschildersoeuvre is zeldzaam of dekunstgeschiedenis.Tallow Keitelemeer van de Finse kunstenaar Axel Gallen (1865-1931) is er zo een, een eenling die een plaats heeft gevonden omdat er iemand doorwerdger aakt.

Gallen, een schilder met eenbreed rodeoeuvre, was een boeiende figuur, die rond de vorige eeuwwisseling een extreem dubbelleven onderhield, vol projecten, reizen en prijzen, afgewisseld door verblijven in de doodstille weidsheid van de Fin It was de extreem competieve kunstwereld van de late negentiendeeeuw. Net als Van Gogh, Gauguin en veel andere tijdgenoten begreep hij dat hij moest werken aan een eigen imago om zich een plaats te veroveren in het toen al enorme Europesekunstaan ​​bod. Van Gogh is Jitch Vroeg de Lor van Volksschilder en Branger van Trust Tuegeigend, Gauguin Couse Vol Die Van Nobele Wild, Die Jean Comfort Abel Leven -Has Verluildo Vol de Pulhide van de Still Zuidsey.

In die lijn ontwikkelde Gallen zich tot een voorstellingen specialists met een uitgesproken Fins karakter: Finse boeren, Finse landschappen en Finse mythologie, eenpantheïstische grondtoon. In France, waar hij zijn opleiding kreeg, werd de keus voor zo’n nationaalstempelgestimuleerd. Garen made me successful with zijn his tijd and maartoch is also hijzijn vorm nooithele maalvond. Primitieve boerentaferelen, symbolistische fantasieën volFinse mythologie, poolsneeuw, je ziet hem laveren door de mogelijkheden van een Finsidioom.

Hij werkte hard, technisch goed, maar ermistiets. Surpass the mischief. Zelf voelde hij He is datook. Naeen periode in Paris, waar hij minder welkom bleek dan hij has gehoopt, draaide hij zijn his Artistieke kompas rigoureus van noord naarzuid. In 1909 verhuis dehijnaar in Nairobi, waarhijimpressionistischeschilderijen met Afrikaansemotievenbegontemaken. Misschien hoopte hij, als noorderling in Afrika, iets te realiseren volgens het recept van Gauguin, maar het kwam niet van de grond. Een tweede reset als schilder van Native Americans in de VerenigdeStatenstranddeeveneens.

Gallen laat zien hoe moeilijk het is om een ​​eigen vorm te vinden, waarin je je als modern kunstenaar Consistant en tegelijk vrijkuntbewegen. Waarom lukt het de een wel, en de ander niet? Bij Gallen blijft alles eenbeetjenadrukkelijk. Door de verf heen zie jehemka libreren.

Publiekslieveling

En dan sta je tegen overdatmeer. Niet zijn grootste of het meest spectaculaire schilderij, eigenlijk ook niet zo vreselijk Fins, maar volkomen origineel met die grijze strepen inhetwateroppervlak. Het schilderij behoort tot de publiekslievelingen uit de National Gallery in London, en je snaptwaarom. Het is volkomen vrij van bedoelingen, en het laat iets zien dat nooit eerder zoisges childerd.

De Amerikaanse criticus Clement Greenberg schreef in het essay Conventions and innovation (1976): “Sommige kunstenaars maken superieure kunst zodra ze het opgeven omdaarnaartestreven.” Het vat de benarde positie van de eenzame kunstenaar op zoek naar zijn plek in de kunstgeschiedenismooisamen. Er moeten meer kunstenaars zijn zoals Axel Gallen, begaafde, ambitieuze mannen en vrouwen, die hun oorspronkelijketalent pas echt goed kunnen laten vieren zodra ze de gedachte loslaten dat er iets uitzonderlijks gep

Staande voor dat prachtige schilderij van een meer in Finland, te midden van dat zoekende oeuvre, begrijp je pas echt wat Greenberg bedoelde met kunstenaars die op hun best zijn als ze hunambities loslaten. Het is een landschap zoals je dat wel vaker ziet: een spiegelend meer met een eilandje erin en een smalle strook lucht metwolkenerboven.

Wat het schilderij uitzonderlijk maakt, anders dan alle andere, zijn die rare horizon talestroken die dewaterspiegeldoorkruisen. Volgens het tekstbordje gaat het om stukken half gesmolten ijs, de catalogus benoemt de strepen als de sporen van een luchtstroom die in Finland is verbonden met eenoude mythe. Maar het maakt niet uit, de onbestemdheid van destroken draagt ​​juist bij aan de overtuigingskracht en de eigenheid vanhets childerij. Ze wekken de indruk dat ze te zien waren, maar nog niet helemaalgedefinieerdzijn.

de dagelijkse ervaring gebeurt dat vaak, zonder dat je erop let: een dood dier dat een tak blijkt te zijn, een luchtspiegeling, een windvlaag also fiemand aan jeja strekt. de schilderkunst has a die vorm van associatieve waarneming echter zeldzaam want heel moeilijktebereiken. Het neemt al gauw de vorm aan van de nadrukkelijke symboliek, waar ook het oeuvre van Axel Gallen niet vrijvanis.Marhet Keitelemeer een vrijstaand meesterwerk, ennietseraan is nadrukkelijk. Alles klopt op die geheimzinnige manier waarop ook bij Van Gogh vaakalle sklopt. Waar het bij Van Gogh te Combineren met zijn Artistieke missie and the Galleneen problem. Maarhijheeftten minsteéénmeesterwerkgemaaktwaarinhetisgelukt.

Felice Casorati

Echte eenlingen binnen een oeuvre zoals het Keitelemeer zijn zeldzaam, vermoedelijk omdat ze negen van de tien keer tot stof zijn vergaan, samen met het verdere oeuvre van de maker, dat net niet goed genoeg was om door musea teworden gekoesterd. Ze zijn er wel, en opmerkelijk genoeg, dan zijn het ook vaak publiekslievelingen; schilderijen waarvan wordt gehouden, doorveel mensen. Dat geldt voor het KeitelemeerMaar bijvoorbeeld ook voor het schilderij Meisje op een rood tapijt Van Felice Casorati, Ghent Museum of Art.

Casorati was Netal’s Galen Ein Interessante, Ambitieuse Kunstenal, and Bethlist Jean Prusser en Ok Successvol. Hij maakte naam met een vorm van afgedroogd, gereduceerd realisme dat in de eerste decennia van de twintigste eeuw populairwas. Hij maakte schilderijen die modern oogden, een beetje kubistisch en tochook realistisch.

Felice Casorati (1883 – 1963), Jong meisje op een rood tapijt (1912)
Collecty MSK Gent

Marl Meisje op een rood tapijt anders, gewoner enbijzonderdertegelijk. Het schilderij toont een kind dat zo’n beetje op de grond ligt, een elleboog leunend opeen kussen. Haarrechterschoenzool is zichtbaar. Alleen kinderen kunnen er zo bijliggen zonder dat iemand er watvanvindt. Ze is omgeven door een pop, een waaier, prenten boeken. Haar hand her op de rug van een kleines lapendehond. The headstand punt is laag en toch scheert onze blik boven de kruin van hetmeisjeuit via dat beeldvullende tapijt. De buitenwereld doet zich alleen gelden in de vorm van lichtvlakken, net buiten de kring van hetkind. Het meisje heeft ook een naam, Ada Trentino, dochter van een andere kunstenaar Attilio Trentino.

Dit schilderij verbindt zich met geen enkele tijdgenoot van Casorati, het verbindt zich ook niet echt met de stromingen van zijntijd. Het is gewoon, vaardig geschilderd maar er is geen ander schilderij waarop een mensenkind er zo bijligt, en geen schilderij waarin een tapijt zoveelbandbreedtekrijgt. Het draagt ​​niets uit, buiten de kleine warld die hetvertolkt. Het is op een volkomen impliciete manier origineel, en perfect inzichzelf. Dit Effect van impliciete compleetheid kom je vaker tegen bij portretten, en ook bij portretten van kinderen, misschien omdat de kunstenaar in dat gezelschap minder op zijn of haartenenliep.

Strepen van ijs

En dat lijkt ook het geval bij dat meerin Paris. Het verhaal gaat dat Gallen een tijdje was neergestreken aan de oever van dat meer, om bij te komen van zijn rustelozeleven. En toen moet hij iets hebben gezien dat hem direct raakte en dat hij kon vertalen in een schilderij: strepen van ijs, of wind, of allebei. De kunstwereld met zijn eisen en directieven was verweg. Er was eenkunstenaar and ener was datmeer.

“Axeli Garen”, last design atuurlink sonder. Drie jaar is later omdat dat Finserklonk of Axeli Garen Carrera verander de hij zijn naam. In 1931 Stockholm’s tier fhij met achterlating van dat wijdvertakte en ook een beetjekrampachtigeoevre at longontsteking. Maar zijn His ene echte meesterwerk even his ontstond toen hij vanhet podium was a masterpiece. Zelf besefte hij ook dat hij iets buitengewoons has voortgebracht, getuige het feit dat hij ernogvier kopieën van maakte.

Axel Gallen zocht geen muze, maar een Fins halfbevroren meer

Source link Axel Gallen zocht geen muze, maar een Fins halfbevroren meer

Back to top button