Lifestyle

De onontkoombare kunst van Anne Imhof biedt geen troost

Het is niet de vraag of hetwerk van de Duitse and deels of New York is kunstenaar Anne Imhof troostbiedt. U weet wel, het woord dat de afgelopen anderhalf jaar toen corona musea en andere beeldende kunstinstellingen gesloten hield, voort durend met kunst isvereenzel vigd. Kunstzou troostgeven from tijden vannood. En hebben we niet allemaal troost nodig?

Nee, zegt Anne Imhof (1978), en ze laat in het Parijse Palais de Tokyo zien hoe we kunst dan wel kunnen begrijpen. Het Museum gaf haar devrijehand. Ze toont een overzicht van eigen werk, waarvan het vroegste een grote, dramatisch expressionistische tekening uit 2014 are recent tot heels. Daarnaast laat ze beelden, filminstallaties, foto’s, schilderijen en tekeningen zien van 29 door haar bewonderdecollega-kunstenaars. Het vroegste werk van die kunstenaars dateert uit de achttiende eeuw en is van Piranesi.

Als dit alles was, dan zou de tentoonstelling Anne Imhof, Nature’s Mote, I met a prop van performance at Parisjs’gewoon’een tentoonstelling zijn. Maar Imhof doet veelmeer. Ook het Museum zelf, dat een morbide voorgeschiedenis heeft als opslagplaats tijdens de Tweede Wereldoorlog voor door de Einsatzstab Rosenberg The gestolen Joodse eigendommen have been devastated by the eenkunstwerk. De onderaardse verdiepingen, kelders en spelonken zijn gestript tot een kaal karkas, een doolhof waar bezoekers als geesten inronddwalen.

Eliza Douglas Van Anh Imhof of “Nature’s Mortes” in Palais de Tokyo, Paris
Photo Nadine Fraczkowski

Salamander

Voor wie de kunstenaar niet kent: haarcarrière heefteenhoge vlucht Genomen Na de eerste solo in 2013 in Frankfurt staan ​​prestigieuze musea in Berlin, London en New York te trappelen om haar performances teproduceren en tetonen. Er volgen prijzen, met Arshoog Tepunt in 2017.

Voor dat ongemakkelijk bombastische gebouw kiest Imhof een van Duitslands grootsteromanfiguren.Haar Opera-Performance Faust kent, anders dan Goethes roman, geen holden, geen hoofdpersonen, geenverhaallijn. The performer of Er zijn slechts is an insect of als levende doden door het publiek heenbewegen, killing salamanders in a glass vloer bewegen.

Performance, beelden de kunst en zang – uitgevoerd en gecomponeerd door Imhofsvaste partner, de muzikant en kunstenaar Eliza Douglas – vormené éntraag, ononto koomba argeheel. hebzucht, verlangen, angst, eenzaamheid, schuldgevoel en boetedoening gaat het – whole. je mond na afloop van’s Desmaak Faust It is eréén van as en koud gewordenkoffie.

Afdaren

Wildebeest, Palais de Tokyo, Anne Imhoff are Lagen van de Architecture Benut. Het Museum, opgetrokken op een heuvel langs de Seine, kent vele bouwlagen die dieper en dieper gaan vanaf deingang. Als bezoeker daal je af, bij wijze van spreken, naar de bodem van eenravijn. Everything falls (2020), een tekstschilderij van Douglas dat eruitziet als een verkreukeld T-shirt, maakt onderweg duidelijk: je val is onontkoombaar, hoe goed je je ook aan de trapleuningenvasthoudt.

Nature’s Mote Started nogvrijonschuldig. Twee pilaren op de begine grond zijn bedekt met zwart Rubber en vormen een poort. Deze zogeheten Antifa Gate valt niet eens bijzonder op, maar is vernoemd naar het anarchistische, internationalale netwerk van antifascisten waar Imhof deel vanuit maakt.

Via een gebogen glazen loopbrug voeren trappen naarbeneden. Daar is the deruimte veranderd of een macaber labyrint, waar glazen wanden zijn opgetrokken, vloeren gebarsten, een vieze zwabberopzettelijk and achtergelaten en witte doodsbeddenlonken. De glazen wanden, bedekt met graffiti, zijn uit een onttakelde kantoorflat speciaal naar het Palais de Tokyoge transporteerd. Er zijn kamers mee opgetrokken, gangen, streetn – allessemi-door zichtig. Als bezoeker zie je steeds ook jezelf weerspiegeld in ditdoolhof.

tegelijk, omdat de kunst die Imdat de kunst die Imhof toont op verschillende manieren bekeken kanworden. Je kunt er met je neus boven opstaan. Maar van een afstandje zijn er steeds die aan alle kanten half door zichtige glazen wanden die je zichtvertroe belen.

Dedesoriëntatiediehiervanhetresultaat is, is opzettelijk enfunction eel. Het maakt op den duur – trek voor deze tentoonstelling gerust vier uur uit – de nachtmerrieachtige kerkers van Piranesi die Imhof toont, voelbaar. Een uitweg is er – zo wil je graag hopen?

Voor wie de opera’s anger (2016), Faust (2017) en Sex (2019) heeft meegemaakt, zijn er herkenningspunten die helpen. De transparante kunststof platen bijvoorbeeld, die Imhof met metaal aan de muren heeftvastegeklonken, zijn minimumistische, abstracte sculpturen die tijdens performances dienen als plek waar dansers op zitten, staan, zingen of zich in onmogelijke halfnaakte Douglas in de video wave (2021) de branding ranselt – deged ragen performance komtook terug Sex (2019) en de meer dan drie uur durende film die daar dit jaar van is gemaakt.

Tallow Palais de Tokyo The work in Paris is the work of eenkunstwerk’s “Natures Mortes”.
Photo Andrea Rossetti

Uitgestorven

Imhof no emthaar’s performance is vorm vans childeren. En dat klopt ergens wel, want de statische houdingen die haar performers aannemen lijken niet alleen soms op schilderijen, maar zijn ook nog eens behoorlijk onmogelijk om uit tevoeren. Prober maar eens of een brugstand (op handen en voeten met je buik naar boven) met een gedraaid onderlijf ontspannen een sigaretje teroken.

Haareigen olieverfschilderijen staan ​​da armee with shrill contrast. In the summary of the Palais de Tokyo Hangen series, atmosferische landschappen (Zonder Titel – Natures Mortes, En sunset) It verschillendejaren. De landschappen bestaan ​​alleen uit zwart voor de bodem en neigend naar een gloeiend oranje, wit en geel in de lucht. Die luchtlijkt zwaarvervuild. Baudelaire Shreef over de Segejichten van Courbet Dat The Ein “Universal Zonder Menshade” Wolsterden. Op Imhofs schilderijen is de mensheidevenzo verdwenen – misschien al wel uitgestorven met alles op aardeerbij.

Nature’s Mote maakt geen geschiedenis duidelijk, geen richting gaat van A naar B, van vroeger naar later. En dat is the essence of Van Imhoffs Work. Er is geen boodschap en daardoor ontsnapt Imhof aan de kitsch, die bij al die werken vol dreiging, nodlotene xistentië leangstenop deloerligt. Eénkeer maarschietze over derand. Dat gebeurt in de film Desire for death (2021), waarin Eliza Douglas, naar zwart neigend donkerrood omgeven door flowermen, doudsverlangenverbeeldt.

Puberpuisten

Hetontbreken van eenboodschapmanifesteertzichook in Imhofs keuze van de werken van collega-kunstenaars. Daarin zit geen kunsthistorisch verband of verhaal. De werken zijn zo verschillend als kleuren groen van blaadjes in de lente datzijn. Prachtigeanatomischekrijttekeningenvan Géricaultwisselenzichaf met Mike Kelley of Kunstenard in 2012. Kelley portretteert zichzelf in Ah … youth! (1991) I met vanbesmeur de knuffels of puberpuisten, omringd doorfoto. Zijn werk voelt als een fluistering, melancholiek enniet sontziend.

De video loop Limited indefinite (2010) van Elaine Sturtevant trekt je mee in de galop van een hond die het Metersbrede beeld inen uitrent – ​​steedsopnieuw. Zinloos, doelloos lijkt de tijd voorbij te gaan Het geluid van de wind is het enige wat jehoort.

The catacomb Diep is net zo’n schijnbaar doelloze exercitiegaande. De Amerikaanse kunstenaar David Hammons, die wel eens gezegd heeft dat er Нfantastische magische dingen gebeuren als je maar wat rond zooit met een voorwerp ”, trapt in de gruizige loop Fat free (1995) een afvalemmer door nachtelijk New York. Het kinkelende geluid van de vuilnisbak weerkaatst in de lege ruimte, trekt je als bezoeker naar beneden. Steeds weer dat spookachtige geluid, stees weer de donkere gestalte van Hammons op de rug gezien, het licht van de straatlantaarns: het voelt alsof je wakker bent maardroomt.

Steeds weer wijzen Imhof en de andere kunstenaars in Nature’s Mote je erop, dat het uiteraard gaat om wat je ziet of denkt te zien, wakker of dromend. Maar ook om het proces van maken en zien, van lang kijken (bij de) loop) En daardoor steeds weer anderskijken.

Hacken

Jekunt of een werksnijden met een pijnlijk scherp mesje, zoals Imhof zelf heeftgedaan. Jekunt is geva arvoor eigen leven gaten en rozetten in de muren en plafonds van een onttakeld New Yorks pakhuis hakken, zoals Gordon Matta Clark doet in de video The end of the day (1975). Maar je kunt ook de toeschouwer bewust maken van het feit dat kunst geenvaststaan ​​d gegeven is en dus altijd verandert.

En dat is wat de Duitse kunstenaar Sigmar Polkedoet. 2010 Voordeze gestorven landgenoot richt Imhof een ware tempel in haarlabyrintin. Tussen2005en 2007 schildert Polke zeven panelen waarin hij probeert het proces van metamorfose en verandering letterlijk in specialepigmenten, goud, zilver en met behulp van fotografis Axial Age, Vernoemd naar de periode tussen 800 en 200 voor Christus, waar volgens Polke (en hij niet alleen) criticale veranderingen in de cultuurop traden. Axial Age nooit af, de schilderijen veranderen onder de invloed van hetlicht. Kleuren verschieten, voorstellingen doemen op, verdwijnenweer. dit werk moet je jeonderdompelen.

En dat is waartoe Imhof met deze tentoonstelling oproept ena anspoort. Bekijk de dingen steeds weer vanuit een ander perspectief. Loop langzaam. Blijfstaan. Val. Krabbel weerop. Verander.

De onontkoombare kunst van Anne Imhof biedt geen troost

Source link De onontkoombare kunst van Anne Imhof biedt geen troost

Back to top button