Lifestyle

Devrouwen of Mailles zijn als eenmangrove-familie

Al eerder was hetwerk van de Francs of Rwandesezangeres, dancers, actrice enchoreografe Dorothee Munyaneza in tezien, the Netherlands.The emergency direct was haarvoors tellling Unnecessary, Over de verkrachtingen die als oorlogswapen werden ingezet tijdens de Rwandese genocide van 1994, die Munyaneza als twaalfjarige net op tijd met haar moeder konnt vluchten. Ook tijdens recent conflict, waaronder dies in Syria, werden vrouwen handelswaar en gemakkelijk doelwit vanoorlogs misdaden.

Lees ook: Zes voorstellingen op het Holland Festival die je niet magmissen

Mar, laat Munyaneza een van de zes vrouwen triomfantelijk zeggen in Myres, “I k leef, ik ben er nog!” Vrouwen weten ondanks alle tegenslagen, geweld en onderdrukking altijd weer op te staan ​​en opnieuw te beginnen. Dat geldt des te meer voor de vrouwen in de Afrikaanse diaspora, die in geschiedenis vrijwel veronachtza amdzijn. Munyaneza met haaréquipe vanmaatschappelijk geëngageer dekunstenaars dekracht van die vrouwentonen. Waar ze ook zijn, ontheemd en in onmogelijke omstandigheden: ze richten zich weer op, vinden manieren om te leven, als de bomen in een mangrovewoud, die hun wortels niet in de zilte grond, maar naar de lucht om hen heen

Dat verhaal wordt verteld door de Deens-Somalische dichteres en Spoken word artist Asmar Jama. Dat is fijn, want die verduidelijking heeft de handeling in Myres Wellnodig. Het stuk begint fraai, als de vrouwen opkomen en bellen in soorten en maten laten klingelen, eerst bescheiden, dan steeds dwingender, agressie fzelfs. De bellen vertegenwoordigen voor ieder iets anders, van vredig grazende koeien op een alpenweide tot de ritmes tijdens eenvooo doceremonie.

daarnalijkt het of ieder zijneigen, therapeutische route kiest, gesloten en zonder sterke theatralesamenhang. De oudere, Francs-Rwandese Nido Uwera beweegt zich solistisch als een sjamaan over hettoneel. Wel krijgt de mooie, naar binnen gekeerde moderne flagnco-solo van de Ghanees-Jamaicaans-Britse na Jama’s mangrovegedicht met terugwerkende kracht de (mogelijke) betekenis van een verlangen naar worteling, bevestiging van gea De zang van Munyaneza is an entraktatie.

Toch blijven de zang, dans, muzieken poëziegrotendeelsopzichzelfstaan. Individuel escèneshebbenwelzeggingskracht, zoals het rouwritueel van de moeder (deHaïtiaanseIfeDay) voor een verdronken kind – een verwijzing naar de dode vluchtelingen op de Middellandseenanderezeeën. Maar Munyaneza heeft vergeten de verwevenheid (mailles is Frans voor weefsel) van het lot van de vrouwen van stevige theatrale verbindingen tevoorzien.

Devrouwen of Mailles zijn als eenmangrove-familie

Source link Devrouwen of Mailles zijn als eenmangrove-familie

Back to top button