Lifestyle

Guido van der Werve:’Ik heb een tweede kans gekregen, mijn leven is gered’

Na een zwaar verkeersongeluk was Guido van der Werve ruim vijf jaar weg uit de publiciteit. Nu opent op zaterdag 12 februari in Eye Filmmuseum een ​​tentoonstelling met werk van hem uit de afgelopen twintig jaar. Van der Werve toont daar ook een onderdeel van zijn nieuwe speelfilm Nummer achttien, the breath of life.. Deze door Smarthouse Films geproducerde film, waaraan vijf jaar is gewerkt, gaat will begin in September with the premiere of debioscoop. de film zitten twaalf autonome, muzikale videokunstwerken genaamd’acten’, die ook ieder afzonderlijk in musea kunnen word engetoond. Nummer achttien, the breath of life bestaat daarmee in twee warlden, in die van bioscopen en filmfestivals, en in musea en galeries.

Eénvan de’acten’, Act X, the spice of life / death drive, Gaat opde depositie at the premiere eye. Het is een elegisch werk, deels autobiografie en deels fictie, waarin Van der Werve rouwt om zijn in 2013 overleden vader his en om de teloorgang van on zeplaneet. We are debossen bij zijn in Finland zien ondermeer hoe hij paddestoelen zoekt, tweehonderd km 10 noorden van Helsinki in his hui s. Hij vindt twee grote platte stenen waarin een soort leefregels zijnge graveerd. Het is een verwijzing naar het bijbelse verhaal in het boek Exodus, waarin Mozes terugkeert vandeberg Sinaïmet de’stenentafelen’. Op deze stenen had God de Tien Gebodengeschreven. De eerste aan Van der Werve gegeven regel is “Ras, gender, religie en seksuele gelijkheid”. Regel II: “Voergeenoorlog over religious ras.” Regel III:  Er zou een duurzame planetet moeten zijn; aanbidhet universum. ” Regel IV: “Sports, music, onderwijs en cultuur zouden gratis moetenzijn.” Regel V: “Principation of Church and State Separation” Regel VI: “We support the reenactor.” Regel VII: “Gelden rijkdom zouden niet gelijk moeten zijn aanmacht.” Regel VIII: “Deziel is tij delijken bestaat uit de herinnering die jeach terlaat.” Regel IX: “Mensenhebbengeen rechten over flora en fauna.” Regel X: “Geluk is overchat.”

de film plaatst Van der Werve de stenen bij het graf van zijn vader en zingt, met dunne en haperende stem, een zelfgecomponeerd lied (Night for dad), Dat begint met de woorden: “Daddy I miss you …”

Guido van de Werve of Act X, the spice of life / death drive In October 2011, I met Suzevan der Ort at De bossen bij het Finse Hassi.
Photo Bengerats

IJsbreker

Guido van der Werve (Papendrecht, 1977) heeft International bekendheid gekregen als filmmaker en beeldend kunstenaar, met film waarin hij zijn performance vastlegt. Sinds 2007 componeert hij zelf de muziek bijzijn films. Hij brak door met de tien minutesn durende film Nummer acht, everything will be fine (2007), waarin hij vlak voor een torenhoge ijsbreker uitloopt over schotsenijs. Zijn werk his gaat over eenzaamheid, ontworteling en heimwee, over de futiliteit van het bestaan ​​en over de nietigheid van de mens tegenover de natuur.

Steeds test Van der Werve de uiterste grenzen van zijn fysieke vermogen, te beginnen met een marathon onder de drie uur te lopen, daarna met een run van 51,5 km van Manhattan (NYC) naar Valhalla (NY) waar de componist Rachmaninoff begraven. Op 31 December 2015 rendehij er heen en de volgende dag weer terug. 2012, Indley Wekendurende Triathlon Legde Heidi Deaf Stand Aftussen Warsaw Emparis, Zwemend (27km), Fietend (1400km) Enrenend (289km). Aarde, meegenomen uit de tuin van het geboortehuis van zijn his lievelings componist Chopin, plaatste hij in een zilveren beker op diens graf his op de Parisse begraafplaats Père Lachaise.Results in the movie Nummer veertien, home (2012, 54 minutes).

Van der Werve lives in Berlin en Amsterdam, Finland. Dagelijks speelt hij Piano – vaak Chopin.

Kan je vertellen hoe het is, sinds het ongeluk?

 Niets was just zoals ik hetkende. Jarenheb ik revalidatiegedaan in Berlin. Ik moest helemaal opnieuw leren pianospelen, de leraar moest allesuitleggen. Maar toen ik eenmaal thuiskwam ging ik achter de piano zittenspe Regenprelude Van Chopin. Er is onderzoek gedaan naar wat er in je hersenen gebeurt als je pianospeelt: het isvuurwerk.

 ik heb een tweede kans gekregen, mijn leven isgered. Hier gaat Nummer achttien, the breath of life that’s all. Ik was the door mijn fysieke conditie klaar voor om dit ongeluk teoverleven. Ik ben nu weer aan hethard lopen. Hardlopen maakt je hoofd kraakhelder, het is meditatie voor actieve mensen, en een natuurlijk anti-depressivum, in die zin ben ik eraanverslaafd.

 het was wel only moeilijkom te accepteren hoe willekeurig het leven is, het is allemaaltoeval. De willekeur, het futiele, dat zit ook in defilm. Er zit ook redelijk veel ironie in en ik ben nogalzwartgallig. Het is geen Comedy stand up wat ik doe, maar Sitting tragedy.. Ik heb twee kanten: pikzwart drama en een stompzinnige droge humor. Ik dacht, lang geleden al, als ik die twee kanten Combiner, dan heb je miss chieniets. “

Guido van der Werve, Nummer acht, everything will be fine (2007)
Foto Guido van der Werve / GRIMM

Ben je een romantische kunstenaar, zoals vaak wordt gezegd?

Н dat weet ik niet zo zeker, maar de muziek van de Romantiek was heel belangrijkvoormij. Mijn eersteliefde was depiano, muziek raakt mij veel meer dan beeldendekunst. Mijn vader, die tekenleraar was, nam mee maar het deed meniets. Muziek raakt mensen directer dan beeldende kunstwerken datdoen. Voor mij is music that plays music. Het zijn geen rationele beslissingen die ik neem, hetisietsintuïtiefs. Ik zie het als de taak van de kunstena. abstraheren hun gemoedstoestand tot een sfeeroverblijft. Dat doe ikook. Wel vind ik het fijn dat ik niet op een podium sta, ik schrijf filmmuziek voor mijn eigen film, ik kan ermeewegkomen.

Misschien is’Nummer veertien: home’wel je meest romantischewerk.

 ja, en het is ook mijn bestewerk. Demuziek is a gewel dig. Het is ontstaan ​​in een voor mij goede periode, ik has mijn top bereikt, en ik had de marathon gelopen onder de drie uur, waar ik jaren voor has Toen ging mijn vader dood, en er ging heel veel mis in dewereld. Er werd een vliegtuig neergeschotenboven Oekraïne, het klimaat, alles. Ik raakte in een depressie en heb daarna, started in 2016, Nummer zestien: the current moment gemaakt. Het gaat erover dat de evolutie zich tegen on skeert. We have won the planet die. Dit Menstype neemt de mensheidover. In May 2016, gebeurde in Berlin hetongeluk. “

Muziek raakt je meer dan beeldende kunst, zegje. Toch noem je jezelf beeldend kunstenaar.

“Dat is eenbeetjetoeval. Na de middelbare school wilde ik pianist worden, maar ik vond mijzelf niet goedgenoeg. EersthebikIndustriëleVormgevinggestudeerdaande TU in Delft, maardat was helemaalnietcreatief. ToenhebikIndustriëleVormgevingaandeGerrit Rietveld Academie uitgeprobeerd en kwam ik uiteindelijk terecht bij de afdelingAudiovisueel.”

Guido van der Werve, Nummer veertien, home (2012)
Foto Guido van der Werve / GRIMM

Je spreekt niet over de visuele en beeldende kanten van jewerk.

Ik ben eigenlijk professioneel dorkeloos, ik ben eigenlijk professioneel ik zielsgelukkigmee. “

Je wordt wel vergeleken met de in 1975 verdwenen conceptuele kunstenaar Bas Jan Ader en je noemt je werk’conceptueel’. Wat bedoel je daarmee?

‡ Bas Jan Ader, ja dat werd op de academie al tegen mij gezegd, en dat zit hem misschien in dezelfrelativering. Ik ben niet verbaal ingesteld, maarwelconceptueel. Vaak ligt er een simpel vijf-seconden-ideetje ten grondslag aan eenwerk. Zo’n ideetje komt voort uiteenbepaaldeintuïtie vegemoedstoestand. It was ik verkeerde. Ik vroeg mij af hoe het zou zijn om over dat brekende ijs telopen. Zo ontstond Nummer acht.. Een andere keer liep ik door Amsterdam, ook in zo’n bepaalde gemoedstoestand, en ik dacht: eigenlijk draaien we met zijn allen alsmaar rondjes in deruimte. En ik vroeg mij af: kunnen we dit ook niet doen? Ja dat kan, als je op de Noordpool staat. Ik besloot dat ik een dag niet mee zou draaien, en zo ontstond een werk van 24 uur: Nummer negen: The day I didn’t face the world (2007). Op een immense ijsvlakte staat een in het zwart gekleed figuurtje tegen een knalblauwe lucht op de as van de planetet en draait gedurende vierentwintig uur tegen de richting van de zonin. “

Eye heb je’De Spiegel’ (1975) Van Tarkovskigekozen’s Voorhet film programma.

 Ik ben een grote fan van Andrej Tarkovski. Zijn werk is geen logisch verbaalpelletje, als je het probeert te begrijpen ontgaat hetje. Tarkovski wist dat hij zou sterven aan kanker en hij wilde een film maken over dingen die hij De Spiegel.. De film is een ode aan zijn vader his, hij gebruikte gedichten van zijn vader his. Dat Nummer achttien, the breath of life ook, al gebruik ik geen gedichten van mijn vader, die schreef hij niet, ik gebruik zijns childerijen.

 mijn werk is een soort magisch realisme: er gebeuren dingen in die niet rationeel te verklarenzijn. Schoonheid is belangrijk. Ik wil de tijd van mensen nietverspillen.

Guido van der Werve, Nummer negen, the day I didn’t face the world (2007)
Foto Guido van der Werve / GRIMM

Guido van der Werve:’Ik heb een tweede kans gekregen, mijn leven is gered’

Source link Guido van der Werve:’Ik heb een tweede kans gekregen, mijn leven is gered’

Back to top button