Lifestyle

Kunst in de huiskamer, lichamelijke schoonmaak en Karel Appels naakten

Gekmakend goede zelfportretten van Philip Akkerman

‘Schilderkunst is van een individu, voor een individu en niet voor’hetvolk’. Voor een woonhuis en niet voor een openbarer uimte. Datschreef schilder Philip Akkerman at zijnlezenswaardige in 2012 Kunstenaarsdagboek (Nai010 Uitgevers, 2020). Hij komt er vaker op terug: steriele witte musea en ditto galeries zijn wel nodig, maar de primaire bestemming van schilderkunst is toch: dehuiskamer. zijn nieuwe expositie in galerie Torch in Amsterdam heeft hij de uiterste consequentie getrokken: die heeft hij ingericht als een huiskamer, met behang, perzische tapijtjes, stoelen, tafel, tv, bad enbed. Naast het bed op het nachtkastje ligt het boek: The future of the museum.. Net zo geestig provocerend als de expositie is Akkerman er aan gaf: “Vaneengek, vooreengek”.

Akkerman (1957) schildert sinds 1981 – dus al 40 jaar – zijnzelfportret met grotevolharding. Daarbij verdiept hij zich steeds verder in oudeschilder technieken. The results are enorme reeks onwaarschijnlijk gevarieerde zelfportretten, soms realistisch, soms vervormd, soms haast niet figuratief, maar altijdfascinerend.

Dat zie je ook nu weer in de bijna dertig lateste zelfportretten in dehuis kamergalerie. Soms lijkt een portret als geschilderd door een oude meester, zoals nummer 13 van 2020 (hij nummert per jaar zijn schilderijen). Dan weer is het een vervormd horrorgezicht met een gapend gat waarin zijn oog drijft (nummer 31, 2018). Dan weer bouwt hij zijn portretten op metheel dungeschilder detekenlijntje sà la Dürer: 54, 2020. Anything At het hallucinante schilderrijk van Akkerman, dat zowel ernstig (vanitas schedelig) als vrolijk kleurig met helgelesteek vlammen of diephee alzwart. Gekmakend goedes childerijen. Om het Feestje in de Torch-huiskamer af te maken, heeft Akkerman er ook werk opgehangen van bevriende kunstenaars, zoals Bert Boogaard, Simsa Cho, Zeloot, Houcine Bouchiba enmeer.

Hetdarmslijmvlies Een analogy Door Hedwig Houben vormgegeven als roze-oranje regenpak.
Photo Genk Geraedts

Schoonmaakactie voor alle lichamen

Het is alweer een tijd geleden dat Hedwig Houben (1983), de performancekunstenaar die in 2015 werd genomineerd voor de Prix de Rome, nieuw werk heeft getoond. Winner of the zede Charlotte Köhler Prijs in 2017, er verscheen een boek en er was een laatste tentoonstelling bij galerie Fons Welters. Voor Houben leek het tijd om zich te bezinnen op de vraag wat ze nu precies wilde metkun st.

Bij Park toont Houben dat ze niet meer als solitaire kunstena aropereert in Tilburg. Haar werknaam is & Houben’s gewijzigd – samenwerkingligt’s waarmeeze aangeeft dat detoekomst. Bij Park doet ze dat met de interessante schrijver Brenda Tempelaar en Rob Leijdekkers.Depresentation Een analogy moeten we zien als eenlichaam. Dat lichaam bestaat uit Organen – soms letterlijk nagemaakt, soms ook onherkenbaar en grappig vormgegeven als roze-oranje regenpak (het darmslijmvlies) in Papier-mâché Kunstost. Die Organen reinigen, zo schrijft Tempelaar, het lichaam van kwadestoffen. Maar ze doenmeer. ZebecommentariërenookwatHoubendierbaar is: dekunstwereld.

The Tempelaars script is hersenen en buik verstopte Organen en klieren karakters worden, een speelse dialoog en monoloog, waarin de braine darm, de amandelen, het lymfestelsel en al die fijne, achter borstbeen, luchtpijp, neusholte. Samen met’de kunstenaar’geven ze commentaar op op leidingenen subsidiënten, op het tentoonstellingscircus en de illusie van de grotedoor braak.

De eerste’activatie’van dit script vond plaats tijdens de opening. Toen las Hedwig Houben via een megafoon de confronterende afwijzingstekst voor waarmee het Mondriaan Fonds aan Park subsidieweigert. Na zo’n’activatie’oogt de ruimte leeg maar sereen. Er staan ​​stellingkasten en platform waarop Organen en klieren klaar liggen om’geactiveer d’teworden. & Houben heeft een nieuwsgierig makende manier gevonden om performance, tentoonstelling en cultuurkritiek te latensamens melten.

Dat zou genoeg moeten zijn voordeze analogy. Mar statwerk van nog een kunstenaar in the park: Paul Geelen (1983). I met Geelen doet al jaren onderzoek naar het gedrag van slakken, bijzonder resultaat. Nu in Park laat hij in een metalen kooi twee sneeuwwitte vormen om elkaar heen draaien als in eenparing sritueel. Het is prachtig, hetis poëtisch – maar wel een Fremdkörper With ditgeheel.

Karel Appel, Standing nude
Photo Peter Cox

Polaroid-naakten van Karel Appel

Hoe moet het geweest zijn voor zo’n naaktmodel? Je ligt of staat daar achter een Polaroidcamera ter grootte van een ijskast, en daar staat Karel Appel in te zoomen op je geslachtsdeel of tieten. The result is tezien op de reuzenformaat-Polaroids van Appel die nu in de Amsterdamse galerie Eenwerk getoon dworden.

Ze waren totaal onbekend, deze Polaroids die Appel in de jaren tachtig in New York maakte. Nu dit jaar zijn honderdste geboortedag in Nederland – zij het minimaal – gevierd wordt, hanging ze hier bijelkaar. Het is een van de weinige tentoonstellingen die aan Appel gewijd is (in galerie Slewe was’Horizon of Tuscany’te zien en ook het Cobra Museum besteedde aandacht aan Appel maar dat was het wel). Dat galerie Eenwerk dit nooit eerder in Europa getoonde werk nu Appel tentoonstelt, is een terechteer betoon.

Appels enorme Polaroid-foto’s met close-ups van huid, handen, borsten en kont, en de bewerking met inkt, touw of krijt maken het geheel een beetje vreemd, maar fascinerend om tezien. Wat het meest bijblijft van deze depositie is “Standing Nude”. Een absurdistische sculptuur waarop opgeplakte delen van foto’s met stukken touw aan elkaarvastzetten, als een trekpop die aan oud kinderspeelgoed doet denken, maar dan minderon schuldig. Hierhangt een mens dat in zijn of haar naaktheidongemakkelijk is ook al omdat er teveel handen en voeten zijn, en bovendien op vreem deplekken.

Dikke touwen houden het geheel bij elkaar, waarbij het hoofd bovenin je met grote ogena ankijkt. De neus is bewerkt, het gezicht versierd en boven de lippen is een snorgetekend. Daaronder hangen foto-fragmenten van een naakte vrouw; op de achterkant zijn de stukkenhout met krijtgekleurd. Een’gewoner’kunstwerk, bijna geruststellend abstracts the blauwe skeleton. Also, Appel de gecompliceerde vrouw-als-trekpop ook nog wil neerzetten als sympathiekskelet.

Het is een uniek werk van een van de grotere Nederlandse kunstenaars uit de vorigeeeuw. En het is dan ook te hopen dat de tentoonstelling in deze galerie niet de laatste kans zal zijn voor de kunstliefhebber om dit werk in een openbare instelling tebekijken.

Kunst in de huiskamer, lichamelijke schoonmaak en Karel Appels naakten

Source link Kunst in de huiskamer, lichamelijke schoonmaak en Karel Appels naakten

Back to top button