Lifestyle

Leve de miljardairs die spannende kunst kopen

Als ik wat geld had vijftig zeg een miljard, dan gaf ik een deelda arvan vast weluit aan kunst. Maar wat zou ik kopen? En wat zou ik vervolgens met al die kunstwerken doen? Dat vraag ik me soms af, niet omdat ik nog wat miljarden heb liggen, maar omdat er de laatste jaren aan de lopende band musea voor hedendaagse kunst worden opgericht, gebaseerd op decollectie vanrijke privé verzamela

Alleen al deze lente opende in Arles het LUMA van Maja Hoffmann (geschat op zo’n 7 miljard) en in Parijs LaBourse van François Pinault (inderdaad: 50 miljard). Hunmusealijken of veel opzichten opelkaar. Allebei zijn ze gehuisvest in een opvallend gebouw waaraan een mondiale ster-architect meewerkte (Tadao Ando in Parijs, Frank Gehry in Arles) en voor hun collectie putten ze voor een groot deel uit dezelfde hiplijst van

Enkele decennia geleden bijvoorbeeld kochten zeallemaal Sol Lewittén Richard Serraén Dan Flavin. Daarna werden de’kunstenaars van dienst’onder anderen Jeff Koons, Damien Hirst, Andreas Gursky, de Thomassen Ruff en Struth, Marlene Dumas en Luc Tuymans (liefst samen), Anish Kapoor, Ai Weiwei, Olafur Eliasson En dan is er ook no speciale categorie van snoepjes van het jaar, specifieke kunstwerken die plotselling in alle Museumcollecties tegelijk lijken op teduiken.

Smeltende beelden

Een paar jaar geleden waren dat bijvoorbeeld de glaswerken van Roni Horn: grote, ronde, passegkleurige’pastilles’ van massief glas, aan de zijkant mat en holder aan de bovenkant, die zoveel op gestolde vloeistof lijken dat het bijna on ra is. Op een gegeven moment stonden Horns glasbakken in zoveel musea, dat ze wel een graadmeter van de artistieke tijdgeest moestenzijn. het hun zuurtjes-achtige verleiding? Despanning Tussen Vast enbloeibaar? De manier waarop het (door dua architect uitgekiende) licht erin leek te stollen? Vrolijke tijden waren dat, waarin verzamelaars nog onbekommerd kunstwerken als loodzware snoepjes door hun museastrooiden.

Dat die tijden sterk zijn veranderd, wordt gesymboliseerd door de hit van dit jaar: de zogenaamde’waswerken’van de Zwitserse kunstenaar Urs Fischer, die zowel staan ​​te pronken in La Boursse als het LUMA.

Die omschrijving’waswerk’ is a trouwens verraderlijk. beide musea is het pronkstuk een identieke was-kopie van Giambologna’s klassieke beeld De Roof van de Sabijnse Maagden (1579-1582) – Perfect uitgevoerd, zes Meter hoog en met als crux: een dik lont verticaal in het hart, waar aan het begin van de tentoonstelling de vlam ingaat. Daardoor smelten de Sabijnse Maagden gedurende de expositie traag en flakkerend weg – Fischers beeld is gewoon een enormekaars.

Beide musea wordt het beeld omgeven door een groep kleinere kaarsen, onder andere een levensgroot beeld van de kunstenaar Rudolf Stingel (een vriend van Fischer), met daaromheen zeven’stoelen’uit verschillende culturen – de leuning wegges. En inderdaad: het geheel druipt letterlijk vandubbelzinnigheid.

Kaarsvet

Aan de ene kant zijn Fischers beelden een eerbetoon aan technisch vakmanschap en aan de kunstgeschiedenis, maar ze verwijzen ook naar goedkope kaarsen uit toeristenwinkels, naar decimalnte rijke verzamelaars die het zich bi. I want Fischers beelden mogen dan smelten, de verzamelaars kunnen ook tot het einde der dagennie uwekopieënblijvenbijbestellen – waarmeede status quotóchwordt gehandhaafd.

Ondertussen vallen de stukken kaarsvet al brandend van de beelden en liggen ze bijna trots door de Museumzalen verspreid – dat de toeschouwer een stuk op zijn of haar kop zou kunnen krijgen isinge calculerd.

Juist die dubbelzinnigheid, vocal ook over de rol van de verzamelaar, is de kern van Fischers beelden, die al stammen uit 2011, maar nu dus pas bij verzamelaars hun’doorbraak’beleven. Daarbij is het goed om te bedenken dat verzamelaars zeker in deze hoeveelheid (in elke hoeveelheid, misschien wel) heel goed doordrongen zijn van de dubbelzinnigheid van hun werk: je hebt kunstwerken in een dergelijke hoeve Maar het feit dat je tegelijk kunstenaars en galeries en de hele artistieke infrastructuur steunt, houdt dat persoonlijke aspect mooiin balans – en precies op die balans lag in de publieke perceptie altijd denadruk.

Profiteren

Nu de wereld in brand staat, systemen schuiven en rijkdom steeds vaker wordt gezien als teken dat je op een hoog niveau Profiteert van het’oude systeem’, kom je er als verzamelaar bijna niet meer onderuit je van je eigen rol in dat al is het maar omdat de kritiek op de loer ligt dat je zo rijk bent geworden door maximaal van het bestaan ​​de systeemte profiteren.

Die toenemende verzamelaars-bewustwording wordt mooi zichtbaar als je eerst La Bourse bezoekt, dan het LUMA en daarna de persberichten leest over de nieuw geplande Hartwig Foundation op de Amsterdamse Zuidas – waaroverlater. dit rijtje has La Bourse het meestklassieke privémuseum, door Pinault begonnen vanuit de dubbele behoefte om zowel zijn leven inhoudelijk te verrijken als om kunst testeunen. Om al snel te beseffen dat hij daarmee ook geld en status kanverdien en.

De Pinault-collectie (die ook is te zien in het Punta della Dogana en het PalazzoGrassiin Venetië) is een klassieke’boven-de-bankcollectie’, vooral gericht op objecten: schilderijen en beelden. Weinig video. Performance of Héélweinig. De Bourse is the Dutch net als Voorlinden, zo’n Museum waarin zowel verzamelaar als bezoeker zich thuis voelt – wat ongetwijfeld ook precies de reden is waarom beide musea zo’n succeszijn.

Bourse de Commerce Museum in Paris/ Pinault collection.

Photomark de Marge

Alleen: zulke collecties weten niet goed raad met kunstwerken die niet huiselijk of bevestigend willen zijn – en die in deze tijd steeds belangrijkerworden. En dat is the accuracy of Maja Hoffmanns LUMA zo interessant maakt. Haar familie, haar grootmoeder, Maja Stehlin om precies te zijn, begon als de klassieke’huiskamerverzamelaar’: in het LUMA wordt van die familietraditie getuigd door een enigszins Schemerige, zeer museale zaal met klassie.

Dat begint met haar Gehry-gebouw, dat een fascinerende mix is ​​van patserige imponeer-architectuur en een opvallend gebrek aan plooibaarheid: het gebouw is, zoals meestal bij Gehry, zo nadrukkelijk aanwezig dat het Maar daar waarmee het LUMA zich nadrukkelijk vandemee steprivé collectors onderscheidt.

Onbekend Talent

Natuurlijk, ook Hoffmann heeft Mike Kelley, Paul McCartney en Christopher Wool en veel anderevaste waarden uit de verzamelaars-top-honderd, maar ze ruimt ook een gigantische zaal in voor een state-of-the art overzicht van Philippe Paren gel een enorme oude hal aan Pierre Huyghe voor de presentatie van een nieuwe versie van Environment: Een complexe beelden- en video-installatie, die in de Londense Serpentine Gallery nog behoorlijk doodsloeg, maar hier een diepe indruk maakt.

Nog zo’n hal, maar dan hoog en wit en ruim, trekt Hoffmann uit voor perfecte presentaties van relatief onbekendtalent als Kapwani Kiwanga en Jakob Kudsk Steensen, die in Traditionalele musea zelden opzo’nniveaukunnengloriëren. Zo laat Hoffmann zien wat je kunt doen met de combinatie van geld en vrijheid: hettonen van werken die zo groot, complex en duur zijn dattraditionele musea er zelden de middelen voor hebben en die tegelijk de grenzen van het Comfortopzoeken. Weg van de bank, op naar de wereld.

Dat is ook precies wat nieuwsgierig maakt aan het plan van de Hartwig Foundation voor een nieuw Museum aan de Amsterdamse Zuidas. The De Foundation is the initiative van Rob Defares, een van de grootste verzamelaars van Nederland en toch maakte de stichting meteen bij aanvang al bekend dat er voor het Museum niet uit zijn collectie geput zalworden. Dat lijkt krenterig, tot je beseft dat juist zo’n nieuw initiatief het Museumuit de privé verzamela arshuiskamerkansleuren, en Amsterdam, naast het Stedelijk met z’n rijke maar ook beladen geschiedenis, een nieuw artistiek.

Dat is blijkbaar, critici die zich gretig blijvenvastklampen aan de oude verhalen en structuren – het is altijdeven wennen, nieuweideeën. Mij ​​lijkt zo’n’museum’zonder collectie, datnie uweideeëneninitiatievenwil opstuwen en financieren geweldig – al is het maar omdat ik het LUMA zoveel prikkelender vond dan La Bourse, dat ondanks veel topwerken een vreemde manier.

Wat zou het mooi zijn als groteenrijke privé verzamela arseropdezemanier in slagen nieuwe museale perspectieven vorm tegeven. dat geled toch nog ergens goed voice.

Leve de miljardairs die spannende kunst kopen

Source link Leve de miljardairs die spannende kunst kopen

Back to top button