Lifestyle

Minivakantie-NRC

Iedereen was opvakantie. Wij Neat. Ik was a jealousy. Af en toe vroeg ik me hardop af of we niet toch beter af waren geweest in bijvoorbeeld Toscane. Lekker met de kinderwagen onder een olijfboom, ondergaande zon, een pan pasta, flessen wijn en de kinderen spelend in hetgras. Daar ben ik inmiddels van terugge komen.

Bij wijze van minivakantie gingen we een halve dag met de hele handel naar Amsterdam, dertig km verderop. I met openbaar vervoer. De rit met de sprinter vanaf station Wormerveer met Lucie van Roosmalen (5), Leah van Roosmalen 4), en Frida van Roosmalen (0) in de kinderwagen, voelde als een Transaviavlucht naar Istanbul.

Voor vertrek had de vriendin mij gesmeekt om het klein tehouden. Als ik grote, irreëlever wachtingen had a ginging of his feet neat door. Scheltema, de boekhandel op 1,2 km van het Centraal Station vond ze’een veel te grootdoel’.

Het doel werd: croissantjes eten bij bakkerij Gebroeders Niemeijer op de Nieuwendijk, want daar hadden ze volgens de bijlage van Het Parool de lekkerste croissantjes van de helestad. I met Ditest Hadden.

Devriendin had a detest bewaard. Ze stond erop dat onze kinderen een keer normale croissants aten, ze ergert zich al langere tijd aan de meelballen van de bakkers in Wormer. (Omdat ik inmiddels weet dat ze dit lezen: de bakkers in Wormer bakken prima brood, maar ingewikkelder dan dat moet het niet worden.)

Het doel holder voor ogen stapten weuit. Zij achter de kinderwagen met een huilende baby, ik met peuter op de rug en een onwillige kleuter aan een arm die om de drie Meter dreigde om op straat te gaan liggen van uitputting, haar benen deden het niet meer. Geen idee hoelang we over die paar honderd Meter gedaan hebben. Ik had onzetrip verkocht als leuk naar mensen kijken, maar de mensen keken naarons.

Bij de bakkerij zei een jongen met een hip knotje het maar recht voor z’n raap: de croissantjes waren’natuurlijk allangop’. Hij had nogwelzonne bloempittenbroodjes.

De kleuter en de peuter vielen van ellende op de grondo.

“Komtdat door Het Parool?”, Vroegik.

Dejongen met deknotknikte.

“Watis dat toch een kutkrant!”, Riep ik woedend, want de groep has behoefte aan eenzon debok. Lucie van Roosmalen ging helemaal mee in dat frame, ze bleef het de rest van de minivakantieherhalen.

Uitgeput dronken we uiteindelijk een glas op het terras naast mijn kantoortje aan de Westerdoksdijk, intens gelukkig dat we niet met elkaar in een ver landzaten.

Marcel van Ruth Maren schrijft op deze plek eenwissel column met Ellen Deckwitz.

Minivakantie-NRC

Source link Minivakantie-NRC

Back to top button