Lifestyle

Opgepakt-NRC

Woensdagochtend verscheen het bericht dat kunstenares Tinkebell was opgepakt. ik ken haar, we zijn in de loop der tijd bevriend geraakt, heb ooit voor haar een kat gemaakt van een tas (als diervriendelijk alternatief op die enge poezenhandtas). de jaren dat ik haar volg, toonde ze meermaals de dubbele moraal in de bio-industrie, demonstreerde ze tijdens de Kamerplanttour hoe belastingontduiking in het bedrijfsleven werkt en ze liet zich ook nog eens steriliseren , Waarin ze met behulp van het giftige metaalstof uit de omgeving van Tata Steel de vervuiling van de staalgigant probeerde aan tekaarten.

Je weet nooit wat het volgende project van zo’nmild maniakale wereldredderis. Afgelopen week verkondigde ze via haar sociale media dat ze naar Lesbos zou afreizen, om spullen te brengen naar de mensen in het kamp Moria. En daar ging hetmis. Ze werd door de lokale autoriteiten ingerekend, omdat ze eten en drinken gaf aan enkele net aangekomenbootvluchtelingen.

Mijn family, die haar inmiddels ook kent, belde gisterenonophou delijk. Is ze orde? Wordtzegeïntimideerd? Halverwege de middag kwam gelukkig het verlossende bericht. Ze was vrijgelaten. Nacht niet geslapen, drinkengek regen geeneten. Even voelde ik me opgelucht, maardat was algauw weer voor bij. nog steeds bestond er een land waar op het geven van water en brood aan uitgeputte mensen een boete van vijfduizend eurostaat. Nog steeds kan je ergens in de Europese Unie 25 jaar cel krijgen wanneer je vluchtelingen van de verdrinkingsdood probeert teredden.

Hoe langer ik erover nadacht, hoe erger hetwerd. Ik wist al dat de vork scheef in de steel zat, maar de restatie van Tinkebell schudde me welwakker. Enzij had noggeluk. Omdat ze toevallig in een land geboren was waarvan, wanneer er een staatsburger (het liefst wit) in het buitenland in de problemen komt, er meteen de hele ambassade op af wordt gestuurd. Geen idee hoe het is afgelopen met de mensen die ze wat eten en drinkengaf.

Soms wordt het me koud om hethart. Dat het in het 21ste-eeuwse Europa blijkbaar weer beleid is om mensen aan hun lot over telaten. Dat we ons bevinden op een continent waar in bepaalde gebieden medemenselijkheid strafbaar is, en barmhartigheid wordt beschouwd als crimineelgedrag. Dat je een straf boven het hoofd hangt wanneer je iets doet voor mensen die zich op de bodem van het bestaan ​​bevinden. Marr went, at zo’n tijdleven we blijkbaar.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek eenwissel column met Marcel van Ruth Maren.

Opgepakt-NRC

Source link Opgepakt-NRC

Back to top button