Lifestyle

Spiegelei-NRC

Radeloos stond mijn overbuurjongen opdestoep. Wat bleek: de kippen van zijn ouders his legden zoveel eieren dat de familie er niet meer tegenopkoneten. “I khebneteen hele berg naar de Voedselbank gebracht”, zei hij wanhopig, “Maar ik ontdekte thuis nog een doos en toen dacht ik van hey, mijn leuke buurvrouw wilze vast.”

Dat leuke deed het hem, vooral omdat ik de laatste tijd niet zo’n leuke buurvrouw ben (nieuwe woning, betonboren).

Eenmaal of the de woonkamerkwamhet dilemma. De laatste dagen was ik somber, en als dat gebeurt kan ik soms niet meer zo goedslikkenwa ardoor vast voedseleenhelek luswordt. Ik heb het wel vaker, het komt ook altijd wel weer goed en in de tussentijd neem je dan je toevlucht tot drinkontbijt, smoothies en een Incidenteles lokolijfolie. Maar misschien waren deze eieren een teken, een kans op een doorstart, en zo pakte ikeenpan.

Further later, laghet volmaakte spiegelei op mijn bord (ik was natuurlijk een beetje bevooroordeeld maar hij kon zo in een kookboek). I met Een perfecte ellips, dik en glanzend van de olie, een prachtigebarnstenenrand. Eiwit met a few putjes die nog nalilden van het zout, een nimbus aan mattedamperomheen. The De oranjegele dooier lag was accurate at het midden and the terwijl ik daar nieteen sop had an ingezet.

Het spiegelei en ik staarden elkaaraan. Ik sneed een stukje af en stopte het inmijnmond. It was verbouwereerd, wat ik hem ook niet echt kwalijk kon nemen na al die vloeibare maaltijden, maar tegen alle verwachtingen in he was accepteer de hijheta anbod. De kiezen sloten zich, eiwit verpletterde tussendekauwvlakken. Enigeseconden was a head still. Vervolgens gingen de kiezen van elkaar, herverdeelde de tong de hap, en sloten de kiezenzichweer. Het vetstolsel knisperde, gladde warme stukjes ei schoven naar de wang, zwarte peper prikte,

Ik dacht aan de verdrietige wasld waarin we ons bevinden, de grijze gezichten op straat en op televisie, het survivors guilt na ieder nieuwsbericht, de steeds kleinere capaciteittottederheid.

Ondertussen verplaatste de tong het eten langzaam naar het verhemelte, zette het daar wide en plotseling, haast alsof het niets was, schoof het de haprichting huig. De keel week uiteen, de tong zette druk enikslikte.

Op de achtergrond klonkhet volkslied. Het lukt, het kan, dacht ik, ennudoor pakken. Zo verdween de ene na de andere rand, zette een namiddagzon de vorkinlich terlaaie.

Ellen Deckwitz vervangt deze maandag Marcel van Roosmalen opdezeplek.

Spiegelei-NRC

Source link Spiegelei-NRC

Back to top button