Lifestyle

Verwacht-NRC

Zaterdag belde ik een bevriende dichter, die corona bleek te hebben. “Ikba alenorm”, kreundehij.  ik loop nu zoveel werkmis. Telkens wanneer het aantal besmettingen de verkeerde kant opgaat, krijg ik vanuit allerlei hoeken de vraag om er een gedicht over te schrijven, of om per Zoom voor tedragen. “

Ja. Je kan er inmiddels de klok op gelijk zetten: zodra het slecht gaat met de pandemie, klinkt deroepom poëzie.

“Mendenkt nog steeds dat een gedicht kan troosten”, kuchte de dichter.  Dat het de Ideale stoplap voor onmachtis. Waardoor de verwachtingen zo hoog gespannen worden dat geen enkel vers ze nog kanin lossen. “

“Grappig”, zeiik. ‡ aan de ene kant eist men van gedichten troost, aan de andere kantassocieert men poëzienogsteedsmet nodeloos gezweef, moeilijkdoenerij entheekransjes. Als ik vroeger in de kroeg vertelde dat ik gedichten schreef

“Enals nogwil men haar als het slecht gaat als hart onder de riem”, grinnikte de dichter, waarop hij een hoestbui kreeg en we maarophingen. De rest van de dag piekerde ik een beetje over dat dubbele imago van de dichtkunst: zowel verheven alsbelachelijk. En waarom er in tijden van nood toch zo’n behoefteaanis.

Misschien komt dat juist doordat ze nooit echt serieuswordtgenomen. over geen enkele tekstsoort wordt zo weinig ruziegema aktals over poëzie. Waar een column, zelfs bedreigingen kan leiden, lopen door gedichten de gemoederen zelden hoogop. At the university circuit, a storm blows through the glass of water, with Mar de Myste Mensen Hallen El de Schuders surpassing the op amp. Je hoeft het niet serieus te nemen, het ismaar poëzie, het legt je niets op. Misschien dat er daarom in onzekere tijden zo’n behoef teaanis.

Ik nam een ​​bundel van de Amerikaanse dichteres Mary Oliveler bij. Niet elk gedicht was raak en ik wilde het werkje al bijna weer wegleggen, tot ik op de volgende regels stuitte:’Wie je ook bent, hoe eenzaam ook, / de wereld doet je verbeelding een voorstel, / roept naar je … / kondigt keer op keer je plek aan / in de familie der dingen’. Wow. Dat de wereld, hoe beperkt hij soms ook lijkt, je toch uitnodigt om je verbeelding erop los telaten. Omdat, hoegeï soleerd jejesoms ook kan voelen, je er ook deel vanuit maakt.

Enthousiast belde ik de zieke dichter op en ik vertelde hem dat ik door er niet meer op te rekenen, alsnog door een gedicht werd verrast.

“Oh”, humde de dichtertevreden. “Omhet maar met Bloem te zeggen:’Alles is veel, voor wie niet veelverwacht.’ Enzo is a head.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek eenwissel column met Marcel van Ruth Maren.

Verwacht-NRC

Source link Verwacht-NRC

Back to top button