Lifestyle

Vioolbouwer op zoek naar droomhout

Hetleven is nietaltijd eenavontuur. Enkele jaren terug trotseerde de Italiaanse vioolbouwer Gaspar Borchardt (60) de onopgeruimde mijnenvelden in de Bosnische bergen op zoek naar zijndroom hout. Maar deze ochtend buigt zijn lange lichaam zich – zoals meestal – on zijnwerk bank. In the bankchroef staat de hals van een instrument, waar vanhij met eenkleine guts de sierlijke krulsnijdt.

At the Cremona atelier (de geboortestad van vioolbouwer Antonio Stradivari), wordtalles met dehandgedaan. Nergens valt een machine tebekennen. Hij staat met zijnblote voeten op de houten vloer en om hem heen hangt de meditatieve rust van een kloosterling.

de kleine kamer hiernaast – ″ de kluis ”, grijnst hij – bevindt zich het mooi gevlamde Instrument dat Borchardt bouwde voor violist Janine Jansen, het slottuk van een vier jaar lange en soms levensgevaarlijke speurtocht naar de volmaak The quest for Tonewood.. Hij herinnert zich hoe het maken ervan plaatsvond als in een droom: “Een kracht van buiten leek me teleiden.”

Coronabeperkingen frustreerden een uitgebreide kennismaking tussen musicuseninstrument. Vorige zomer in het Zuid-Duitse Schloss Elmau kon Jansen vlak voor een recital welgeteld twintig minutesn de vioolevenuitproberen. “Hijklonk prachtig”, zei ze een paar maanden geleden bijhaar Utrecht International Camel Musik Festival. Н krijg een steeds beter gevoel bijmoderneinstrumenten. Bovendien is mijn Shumsky-Stradivarius zo kostbaar, dat ik hem nooit zelf kanbezitten. Ooit zullen we van elkaar moetenscheiden. je vaak bij eennie uwkoop. ”

Miljoenenmarkt

There is a debate over oudemeesters vs moderne bouwers woeden hevig de la atstejaren. Blinde luistertesten bewijzen dat Stradivari’s en Guarneri’s dikwijls niet beter klinkendanhuneigentijdseevenknieën. Velen bekritiseren de “perverse” bedragen. Borchardt daarentegen gelooft dat zijn klassieke ambacht aan die miljoenenmarkt zijn voort bestaan ​​dankt.

Gaspar Borchardt met Mladen Balaban (met hoofddoek) and the dying hem met houtzoeken.

∈ Door de mythevorming rond oude meesters kunnen wij prijzen bedingen die ons in staat stellen van ons vak televen. Mijn jeugd bracht ik grotendeels door in Duitsland, dus nadat ik has besloten vioolbouwer te worden van violen bouwenkent. Het bezoek ontmoedigdeme. De Beierse leermeesters geloofden dat handwerk ten dode opgeschreven was: machines zouden het overnemen, waarna wij nog slechts onderdelen aan elkaar zoudenlijmen. “

Hij reisde verdernaar Italië, het land van zijn vader. In Cremona ontdekte hij, de vroege jaren tachtig, hoe zo’n veertig bouwers is vastbeslotenhet ambachtelijke ideaal van Stradivari volgden. “Doordek waliteit van zijn werk – dat de eeuwen doorstond – beseffen musici van nu dat een goede viool voortkomt uit liefde, niet uit de fabriek.”

Raceauto

Borchardt wijst naar zijn eerste viool, die boven hem aan een ijzerdraad hoog op de muur hangt en die hem elke dag herinnert aan zo’n dertig jaar van toewijding en volharding.  Je kunt vioolbouwenvergelijken met a video game. In Het, start stapje with jevirtuele raceauto encrasht at de eerste de bestebocht. Maar iedere keer kom je wat verder en na tientallen violen passeer je zonder ongelukken deeindstreep. het doorgronden van de geheimen van de bolide en hetcircuit. En ten slotte kunnen we als bouwers een afdruk van onze ziel achterlaten in het Instrument, het iets menselijks en herkenbaars geven. “

De tradities van de legendarische bouwers zijn maar mondjesmaat overgeleverd. Voor Borchardt vormt de aard van het hout het wezen van de viool. En daarom ging hij al jong op de motorfietsnaarNoord-Italiëende Balkanom zich te laven aan de bomenkennis van boswachters en houthakkers. Ze leerden hem het schors lezen. Hij pakt wat stukken hout en beklopt ze, en verdomd, ze hebben allemaal karakteristie ketemmen. “Ikbennu eenmaal een houtgek”, zegthij.

Het herkennen van eengeschikte The boom is moeilijk. De esdoorn moet verticaal rechte lijnen hebben voor een gelijkmatig geluid van de klankkast. Op steile en winderige hellingen trekken bomen krom in hun gevecht tegen de elementen en bovendien groeien ze daar vaak tesnel. Dus Borchardts zoektocht begint aan de luwe kant van eenberg. Kappen gebeurt niet in de zomer, want dan zit de boom vol sappen, wat wormen en schimmelsa antrekt. “Kortdoor de bocht is de beste tijd om een ​​klankboom te vellen in de decembermaand, zo’n drie, vier dagen voor de nieuwe maan, want bij volle maan ademt een boom dieper waardoor sappen sneller en meerstromen.”

Water Bar

Van Stradivari weten we inmiddels dat de esdoornblokken diehijin Venetiëkocht vande Balkan kwamen, waar het hout lichter en zachter is daninNoord-Italië, en een dieper en warmer geluidvoortbrengt. Maar het gaat niet alleen om de boom, maar ook om de weg die hij aflegt, vindt Borchardt. Н Tegenwoordig kappen we een esdoornin Bosnië enlig the thout een paar dagen in huis, maar in Stradivari’s tijd duurde dat transport maanden en werden de stammen via de riviervervoerd.

Jaren geleden vondhijin Italië eenblokesdoornen vroeg de houtvester of hij een deel een paar maanden in de beek konleggen. De man hing het op in een kleine waterval. Н na verloop van tijd belde hijme. ik het hout kon komen halen: de bewoners van de vallei werden mesjogge van het bonzen van het blok tegen de rotsen, en het hout was al drie keer’ontsnapt’. allebeschadigingen. Maar de rest ervan verschilde na het drogen wezenlijk van hetzelfde hout dat niet in het water has gelegen: het bleek minder kleverig, lichter en de klank neigde meer naar de holderheid van kristal. “

Aan de muur hangenfoto’s. Op een ervan staat twintiger Borchardt met ande leerlingen uit de vioolmakersklas voor hun vervallen Studentenhuis in Cremona. Het is zomer, sommige jongens hebben op hun ontblote bovenlichaam aan beide kanten van hun gespierde buik de f-gaten van een strijkinstrument getekend.

Ook een beeltenis van zijn belangrijkste leermeester ontbreekt niet: de Rus Alexander Krylov, die zijn naam ver-Italiaanste tot Alessandro Crillovi. Н geloofde dat een viool meer is dan alleen eeninstrument. Dat in de vorm en klank het universum beslotenligt. Crillovi gaf me voor zijn dood alle kennis die hij in zijn levenverzamelde. Daar zitten geheimen tussen hartheeft. “

Ontploffen

Wekelijks bezoekt Borchardt het nabijgelegen Museo del Violino, waar hij de violen van oude meesters bestudeert. Hij laat zich erdoor inspireren voor zijneigeninstrumenten.  in de violenvan Guarneridel Gesùzieen hoorik aardse en sensueleklanken. De gevoelige Stradivari’s neigenmeer naar hethemelse.

De Janine-viool behoort tot de Instrumenten uit zijn dertigjarige loopbaan waarvan Borchardt het meestehoudt. Wat ermee gaat gebeuren, weet hij no gniet. Hij bouwde uit hetzelfde hout inmiddels zelfs een tweede, die misschien nog wel iets mooier en krachtigeris.

Op de werkbank achter hem staan ​​allerlei potjes: deingre diën tenwa armeehijzijn vernis brouwt, zoals lijnzaadolie en boomhars. Dat mengsel moet zo’n zes uur koken tot het het glad en stroperigis. Н ik verhit het tot ruim driehonderd graden; geleidelijk omdat het andersontploft. Daarom doe ik dat meestal op een verlatenboerderij.

Vioolbouwer op zoek naar droomhout

Source link Vioolbouwer op zoek naar droomhout

Back to top button